Verslag afgelopen dagen

Vandaag is het zaterdag 19 oktober 2019.

Wat is het internet hier traaaaaaaaaaag, of gewoon hele uren niet bruikbaar. Er is hier in Dakar wel de mogelijkheid tot glasvezel, alleen vrees ik dat dit hier in huis er nooit gaat komen.

Wat zijn wij dan in Nederland verwent met ons internet, wat standaard al een normale snelheid heeft. Ik waag mij er geeneens aan om een video op YouTube te gaan zetten, dan zit half Dakar zonder internet denk ik.

Vandaar ook maar niet zo vaak een verslag hier, maar ik ga het toch proberen.  Niet van dag tot dag maar gewoon wat we de afgelopen dagen gedaan hebben.

Het blijft hier nog steeds erg warm, ruim boven de 30 graden met gevoelstemperatuur van meer dan 38 graden. Toen we hier net waren ging het ook even flink regenen en onweer. Vlakbij sloeg ook de bliksem in, wij zijn toen maar binnen in de woonkamer gaan zitten, dat was de veiligste plek.

Afgelopen zondag een indrukwekkende kerkdienst gehad in de Kathedraal van Dakar. Op 10 oktober was het een jaar geleden dat Madame Mente gestorven is. Kerkdienst begon al vroeg, om 9 uur. De hele kerk zat vol, met een koor en echt een mooie dienst, voorzover ik het kan verstaan natuurlijk.

Daarna naar huis, wat en drukte daar. Tot laat in de middag bleven de mensen zitten en eten en drinken. Was vrij laat in de avond toen de laatste weg ging. Iedereen was wel tevreden over de manier waarop alles georganiseerd was.

Van de week ook  nog een bezoek gebracht aan het African Renaissance Monument, een heel groot beeld van man, vrouw en kind, hier was ik ook al eerder geweest. Heel veel traptreden (bijna 200) en erg warm. Ik heb hier een reportage van gemaakt, ga ik later thuis in Nederland op YouTube zetten, als ik dit nu hier doe ligt heel Dakar plat met internet denk ik....

Wat hebben we deze week nog meer gedaan. Op bezoek geweest bij Elizabeth, vriendin van Dominique en daar gegeten. Ik blijf het nog steeds lastig vinden dat ik er niets van versta wat ze allemaal zeggen, maar leren van de taal blijft voor mij heel moeilijk. Al ga ik dit niet opgeven. Hoewel ik nu met Portugees ben begonnen denk ik dat het praktischer is om Frans te leren.

Van de week ook een stuk gewandeld en naar een museum geweest, daar was een tentoonstelling over  hoe Africa is ontstaan, althans hoe de bevolking daar zich heeft gehuisvest. Schedels gezien van meer dan 300000 jaar oud. Vreemd dat je in zo'n museum net als op de luchthaven door een poort heen moet om je spullen te controleren.

Hier wel wat foto's van gemaakt, waag het niet om ze te uploaden, dat gaat maanden duren.

Het was een flinke wandeling, die dag wel 15 kilometer gelopen, gewoon op mijn Birkenstocks, viel toch wel mee.

Dan ook wat verder weg geweest deze week, naar Lac Rose, een zoutmeer wat rood kleurt door het zout wat erin zit. Hier was vroeger op het strand ook de finish van de 'oude' Parijs Dakar. Er waren hier ook nog enkele motorcrossers bezig en ik zag nog de restanten van een grote tent van vroeger van Dakar Rally denk ik. En voor het eerst van mijn leven kamelen in het wild gezien. Verder ook weer erg warm. We zijn in een mooi hotel gegaan die dag, met een mooi zwembad, lekker eten en lekker rustig. Erg genoten, zeker een hotel waar wij ooit nog wel eens zullen terugkomen maar dan voor meerdere dagen.

Wat alleen spannend was was de reis er naar toe. Je kan hier een taxi nemen, maar wij waren met 8 man, dus had je 2 taxi's nodig. Maar ik denk dat de vriendin van Dominique Elizabeth iemand geregeld had, deze man had een Hyundai waar 7 stoelen in zitten. Maar we moesten er dus met 9 man inclusief de bestuurder erin, voor een rit van meer dan 30 kilometer over niet al te comfortabele wegen. Want volgens mij hebben zie hier de drempels uitgevonden, heel hoog en heel oncomfortabel, nog afgezien van de kuilen in het wegdek.

Maar goed, 9 man, hoe ging dat passen, op de achterste bank waar maar 2 stoelen zaten 3 man, in het midden tussen de 2 stoelen een kussentje waardoor iemand er extra op kon zitten. Op de 2e rij hetzelfde verhaal, maar dan 4 man naast elkaar. Voorin de chauffeur en nog een van ons. Ik maakte mij daar niet druk om, het is tenslotte Africa en daar kan alles, of toch niet?

De weg naar Lac Rose was niet heel duidelijk, volgens mij wist de chauffeur ook zijn route niet. Vreemd dat je de ene keer op de snelweg rijdt (nou ja snelweg, er loopt en rijdt van alles) en dat je dan weer een dorpje doorkruist op een zandpad.  Toen we er bijna waren gingen wij ergens linksaf en werd er druk gefluit door een politieagent, ja hoor, wij waren de klos. Wat ik eruit begreep is dat deze man het niet goed vond dat wij met 9 man in een auto zaten waar maar 7 man in mag, dus zo makkelijk is Africa toch niet. De chauffeur de auto uit, kwam na 10 minuten terug, heeft zoals hier waarschijnlijk gebruikelijk is de agent geld gegeven en wij mochten gelukkig verder. Maar na nog geen 5 minuten weer hetzelfde verhaal, weer een agent, volgens mij had zijn collega hem hiervan op de hoogte gebracht dat wij onderweg waren. Weer hetzelfde verhaal, geld geven en we konden verder. Gelukkig 's avond op de terugweg geen last gehad.

Lac Rose was wel mooi, had het toeristisch gezien groter verwacht, toch wel weer de gebruikelijke souvenirtentjes maar allemaal wat kleiner en rustiger. Hierna weer even terug naar het hotel en nog lekker in het zwembad gezwommen, al ben ik natuurlijk niet zo vaak aan het zwemen, ik blijf in ieder geval wel in het water drijven

Gisteren 18 oktober maar Ngor geweest, een eiland van nog geen 100 bij 400 meter, leuk strandje. Je gaat er ook heen met een klein bootje, lekker verblijf daar, lekker schoon water. Als je dan terug ga moet je eerst weer onderhandelen met taxi's, voor de juiste prijs. Is het niet de juiste prijs dan loop je woon lekker door en kies je een eind verderop weer een andere taxi. Op straat vaak veel water, nou ja water, gewoon het riool wat overgelopen is, dat kan je ook goed ruiken. Afgelopen weken veel regen hier geweest en dat merk je ook aan het riool wat hier heel slecht is. Behalve waar wij nu verblijven, dat ligt gelukkig wat hoger en daar stroomt alles gewoon lekker weg.

Helaas geen GoPro meegenomen of fototoestel, al had ik dat ik achteraf wel willen doen, Maar ik had het vooraf niet goed begrepen waar we die dag heen gingen. Dus weer wat geleerd, altijd mijn GoPro mee. Ik heb van mijn GoPro de afgelopen maanden een goede set gemaakt, de GoPro 6 hero Black bevalt goed, niet zo lang geleden een goede microfoon gekocht Rode VideoMic, samen met de bijgeleverde windblokker ("Dead cat") werkt dit perfect, maar je kan alleen deze microfoon gebruiken als je voor de GoPro de MicAdaptor heb, die heb ik dus toen ook gelijk aangeschaft. Doordat je in de GoPro het geluid met 10 Dba kan versterken al bij de opname is dit een heel goede set. Combineer dat met 2 extra accu's, dubbele oplader en de Powerbank van Anker en je kan uren filmen.

Vanochtend staat Frank, zijn vrouw en zus met haar man weer terug naar huis. Dan blijft er nog Jojo over, de andere zus van zijn vrouw,  die gaat maandag weg, dan zijn wij er nog en Michel natuurlijk en Fatu, de hulp in de huishouding.

Volgende week woensdagavond vliegen wij weer terug naar Nederland, weer lekker naar ons eigen hoekje, met waarschijnlijk voor ons gevoel koude temperaturen.

Martin update van 1.0 naar 2.0

Mijn vorige BLOG's waren al van heel wat jaren geleden, inmiddels vind ik dat ik ook weer eens met mijn tijd mee moet gaan. Dus de vorige versie's (zeg maar Martin 1.0) verwijderd en op naar een nieuw kijkje in mijn leven zoals deze vandaag is, op 9 oktober 2019, dus Martin 2.0).

Eigenlijk dus een reisverslag van mijn reis naar Dakar. Helaas deze keer niet echt een blijde reden om hier heen te gaan. Vorig jaar is Madame Mente, mijn schoonmoeder overleden. Dit jaar ben ik hier samen met Dominique om een periode van rouw af te sluiten, hoewel je rouw nooit echt af kunt sluiten natuurlijk.

Gisteren vanaf Amsterdam met Air France vertrokken. Begon al goed, om 13u55 was het vertrek gepland. Aan ons lag het niet. Alles netjes goed voorbereid, thuis zelf al ingecheckt, bagage afgeleverd, sh*t, veel gewogen thuis, toch een te zware koffer. Dus maar een oplossing, extra koffer kopen, overhevelen en klaar. 

Kregen al snel door dat de vlucht vertraagd was, werd 14u10, dus 15 minuten later, nog geen probleem dacht ik, want in Parijs hebben wij 1,5 uur de tijd om over te stappen. Alleen 14u10 werd 14u30, dus nog geen paniek, maar toch.

Ik dacht dat wij een Europa waren, maar niet dus blijkt in Parijs, of juist omdat die Fransozen zo eigenwijs zijn. Je blijft in Europa, dus ik had het idee van het ene vliegtuig naar het volgende en wegwezen. Nu was het vliegtuig ook al wat later, het werd krap. Zeker eer dat wij uit het vliegtuig waren was er al aardig wat tijd overheen gegaan. Staat er aan het eind van de gate gelijk al controle van douane, politie, ze zochten volgens mij iemand, mij gelukkig niet....

Maar dan begint de ellende, waar moeten wij heen, op het vliegveld Charles de Gaulle is dit dus slecht aangegeven, waarschijnlijk ook omdat ze hier druk aan het verbouwen waren. Dus gelukkig heb ik een lieve vrouw die goed Frans spreekt en zij vroeg aan iemand van Air France waar we heen moesten. Iets met rechtdoor, klein deurtje door en dan een treintje(?) pakken. 

Wat een puinhoop daar, rechtdoor ging nog wel, maar toen kwamen wij in een andere hal, weer gevraagd, en via een klein paadje (en inderdaad kleine deurtjes) kwamen wij verder. Maar nog niet echt verder. Weer gevraagd, er was een heel aardige Fransman die ons zei dat we met de trein moesten, hij ging zelfs met ons mee hoewel haar daar niet heen moest om ons naar de juiste hal te brengen. Dus dat zag er goed uit, maar toch weer niet.

Want we kwamen nu bij een hal met iemand van de douane, moesten we in de lange rij (denk iedereen die uit het vliegtuig kwam uit Amsterdam) en er was slechts 1 man die de tijd nam om iedereen zijn paspoort uitgebreid te controleren. Ruim een half uur hier moeten wachten. 

Uiteindelijk kwamen we dus wel weer een stukje verder. Maar wat schetst mijn verbazing, nu kwamen we weer bij een controle waar alle handbagage weer gecontroleerd werd. En natuurlijk werd mijn tas weer eruit gehaald, want ja daar zat een computer en nog wat electronica in.

Dominique vroeg vriendelijk of wij voor mochten want anders gingen wij onze aansluiting missen (gate sloot om 16:20, en het was inmiddels al 16:25 uur), dus ik al balen, stressen, maar deze meneer trok zich er niets van aan. Of toch eigenlijk wel, gewoon door nog langzamer de controle te doen. 

Rennen naar de gate, 15 minuten te laat, of toch niet? Gelukkig was het boarden net begonnen en kunnen wij nog meer. Dus gelukkig alles was toch nog goed gekomen, of?

In het vliegtuig naar onze plaatsen, haast iedereen was al op zijn plek, alleen in het achterste deel waar wij zaten was nog een hoop herrie, met politie, flinke discussie's, wat is hier aan de hand? Blijkt er ook enkele mensen het land uit gezet te worden, met deze vlucht naar Senegal, deze mensen waren ook erg vervelend, gillen en druk doen. Gelukkig ging de politie mee tijdens deze vlucht en dit zal ook niet voor niets geweest zijn. 

Na ruim 5,5 uur vliegen kwamen wij in Dakar, het "nieuwe" vliegveld ligt een heel eind buiten Dakar (zo'n 50 km). Duurde ook heel erg lang voordat we het vliegtuig uit konden. Dan weer lang wachten bij de douane, stonden wij natuurijk weer in de rij die het langst duurt, er zat een groep jeugd tussen die waarschijnlijk voor school of sport naar Dakar ging. Dus ook weer 45 minuten gewacht. Daarna naar de bagage band, want een chaos daar, je kon er moeilijk bij. Tactisch aangepakt en Dominique er de koffers er uit laten halen, op de karren en naar de uitgang, waar de Michel, de broer van Dominique al op ons stond te wachten. 

Naar de taxi, eigenlijk een te kleine taxi voor de hoeveelheid bagage die wij bij ons hebben, maar met verenigde krachten en wat denkwerk past het toch. Komt natuurlijk ook omdat wij zelf ook zo'n kleine auto hebben en daar ook nogal eens wat gepuzzel plaatst vind om bijvoorbeeld bij de Ikea wat in de auto te krijgen. 

Geweldig land dat Senegal, auto's zonder licht op de snelweg, vrachtauto's die 30 op de snelweg rijden, voetgangers die daar lopen op de snelweg. En dan de tolweg, net als in Frankrijk de Peage, de taxichauffeur had een kaartje bij zijn voorruit en kon dan bij de slagboom vlot door rijden, ik ken dit systeem wel. Alleen kwam hij zo hard op die slagbomen af dat ik bang was dat hij erdoor zou rijden, gelukkig ging de slagboom net op tijd omhoog. En hoezo airco, de ramen kunnen toch gewoon open, dat werkt ook.

Thuis bij Michel nog even wat gekletst, dan naar een warm bed, hoewel we een ventilator hebben op de slaapkamer is het toch erg warm. Ik slaap gelukkig wel maar toch onrustig.

Vandaag vroeg opgestaan, naar de mis in de kerk, met Frank, zijn vrouw en Michel, de mis om 7 uur bijgewoond.

Daarna gewandeld van de kerk naar huis, het had gisteren erg hard geregend en je moest goed oppassen waar je loopt. Soms wil je ook niet weten wat al die nattigheid op straat is die er ligt....

In de ochtend geen internet, nu weer wel dus een verslag aan het schrijven.