Eigenlijk dus een reisverslag van mijn reis naar Dakar. Helaas deze keer niet echt een blijde reden om hier heen te gaan. Vorig jaar is Madame Mente, mijn schoonmoeder overleden. Dit jaar ben ik hier samen met Dominique om een periode van rouw af te sluiten, hoewel je rouw nooit echt af kunt sluiten natuurlijk.
Gisteren vanaf Amsterdam met Air France vertrokken. Begon al goed, om 13u55 was het vertrek gepland. Aan ons lag het niet. Alles netjes goed voorbereid, thuis zelf al ingecheckt, bagage afgeleverd, sh*t, veel gewogen thuis, toch een te zware koffer. Dus maar een oplossing, extra koffer kopen, overhevelen en klaar.
Kregen al snel door dat de vlucht vertraagd was, werd 14u10, dus 15 minuten later, nog geen probleem dacht ik, want in Parijs hebben wij 1,5 uur de tijd om over te stappen. Alleen 14u10 werd 14u30, dus nog geen paniek, maar toch.
Ik dacht dat wij een Europa waren, maar niet dus blijkt in Parijs, of juist omdat die Fransozen zo eigenwijs zijn. Je blijft in Europa, dus ik had het idee van het ene vliegtuig naar het volgende en wegwezen. Nu was het vliegtuig ook al wat later, het werd krap. Zeker eer dat wij uit het vliegtuig waren was er al aardig wat tijd overheen gegaan. Staat er aan het eind van de gate gelijk al controle van douane, politie, ze zochten volgens mij iemand, mij gelukkig niet....
Maar dan begint de ellende, waar moeten wij heen, op het vliegveld Charles de Gaulle is dit dus slecht aangegeven, waarschijnlijk ook omdat ze hier druk aan het verbouwen waren. Dus gelukkig heb ik een lieve vrouw die goed Frans spreekt en zij vroeg aan iemand van Air France waar we heen moesten. Iets met rechtdoor, klein deurtje door en dan een treintje(?) pakken.
Wat een puinhoop daar, rechtdoor ging nog wel, maar toen kwamen wij in een andere hal, weer gevraagd, en via een klein paadje (en inderdaad kleine deurtjes) kwamen wij verder. Maar nog niet echt verder. Weer gevraagd, er was een heel aardige Fransman die ons zei dat we met de trein moesten, hij ging zelfs met ons mee hoewel haar daar niet heen moest om ons naar de juiste hal te brengen. Dus dat zag er goed uit, maar toch weer niet.
Want we kwamen nu bij een hal met iemand van de douane, moesten we in de lange rij (denk iedereen die uit het vliegtuig kwam uit Amsterdam) en er was slechts 1 man die de tijd nam om iedereen zijn paspoort uitgebreid te controleren. Ruim een half uur hier moeten wachten.
Uiteindelijk kwamen we dus wel weer een stukje verder. Maar wat schetst mijn verbazing, nu kwamen we weer bij een controle waar alle handbagage weer gecontroleerd werd. En natuurlijk werd mijn tas weer eruit gehaald, want ja daar zat een computer en nog wat electronica in.
Dominique vroeg vriendelijk of wij voor mochten want anders gingen wij onze aansluiting missen (gate sloot om 16:20, en het was inmiddels al 16:25 uur), dus ik al balen, stressen, maar deze meneer trok zich er niets van aan. Of toch eigenlijk wel, gewoon door nog langzamer de controle te doen.
Rennen naar de gate, 15 minuten te laat, of toch niet? Gelukkig was het boarden net begonnen en kunnen wij nog meer. Dus gelukkig alles was toch nog goed gekomen, of?
In het vliegtuig naar onze plaatsen, haast iedereen was al op zijn plek, alleen in het achterste deel waar wij zaten was nog een hoop herrie, met politie, flinke discussie's, wat is hier aan de hand? Blijkt er ook enkele mensen het land uit gezet te worden, met deze vlucht naar Senegal, deze mensen waren ook erg vervelend, gillen en druk doen. Gelukkig ging de politie mee tijdens deze vlucht en dit zal ook niet voor niets geweest zijn.
Na ruim 5,5 uur vliegen kwamen wij in Dakar, het "nieuwe" vliegveld ligt een heel eind buiten Dakar (zo'n 50 km). Duurde ook heel erg lang voordat we het vliegtuig uit konden. Dan weer lang wachten bij de douane, stonden wij natuurijk weer in de rij die het langst duurt, er zat een groep jeugd tussen die waarschijnlijk voor school of sport naar Dakar ging. Dus ook weer 45 minuten gewacht. Daarna naar de bagage band, want een chaos daar, je kon er moeilijk bij. Tactisch aangepakt en Dominique er de koffers er uit laten halen, op de karren en naar de uitgang, waar de Michel, de broer van Dominique al op ons stond te wachten.
Naar de taxi, eigenlijk een te kleine taxi voor de hoeveelheid bagage die wij bij ons hebben, maar met verenigde krachten en wat denkwerk past het toch. Komt natuurlijk ook omdat wij zelf ook zo'n kleine auto hebben en daar ook nogal eens wat gepuzzel plaatst vind om bijvoorbeeld bij de Ikea wat in de auto te krijgen.
Geweldig land dat Senegal, auto's zonder licht op de snelweg, vrachtauto's die 30 op de snelweg rijden, voetgangers die daar lopen op de snelweg. En dan de tolweg, net als in Frankrijk de Peage, de taxichauffeur had een kaartje bij zijn voorruit en kon dan bij de slagboom vlot door rijden, ik ken dit systeem wel. Alleen kwam hij zo hard op die slagbomen af dat ik bang was dat hij erdoor zou rijden, gelukkig ging de slagboom net op tijd omhoog. En hoezo airco, de ramen kunnen toch gewoon open, dat werkt ook.
Thuis bij Michel nog even wat gekletst, dan naar een warm bed, hoewel we een ventilator hebben op de slaapkamer is het toch erg warm. Ik slaap gelukkig wel maar toch onrustig.
Vandaag vroeg opgestaan, naar de mis in de kerk, met Frank, zijn vrouw en Michel, de mis om 7 uur bijgewoond.
Daarna gewandeld van de kerk naar huis, het had gisteren erg hard geregend en je moest goed oppassen waar je loopt. Soms wil je ook niet weten wat al die nattigheid op straat is die er ligt....
In de ochtend geen internet, nu weer wel dus een verslag aan het schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten